Czy nauka jest w Polsce darmowa

Jedną ze zdobyczy cywilizacji jest darmowa i powszechna edukacja. Na szczęście w Polsce możemy się nią cieszyć od lat. Obowiązkową i bezpłatną edukacją w naszym kraju objęte są wszystkie dzieci w wieku od sześciu do osiemnastu lat. Każde dziecko objęte jest tak zwaną rejonizacją, czyli zamieszkując dany teren ma przydzieloną szkołę, do której bezpłatnie może uczęszczać. Jeśli znajduje się ona w znacznej odległości od domu, szkoła organizuje uczniom bezpłatny dojazd. Wysłanie dziecka do szkoły zatem nic nie kosztuje, jednak problem pojawia się w momencie konieczności wyposażenia go na drogę. Rodzice własnym sumptem powinni zadbać o to by dziecko było odpowiednio ubrane, niektóre szkoły wymagają obowiązkowo mundurków. Ponadto trzeba wyposażyć dziecko w obuwie zmienne oraz strój do wychowania fizycznego, które coraz częściej obejmuje również zajęcia na basenie. Następny wydatek wiąże się z zakupem podręczników i przyborów szkolnych, które dodatkowo trzeba pomieści w plecaku lub torbie specjalnie do tego przeznaczonych. Na tym jednak wydatki rodziców ucznia wcale się nie kończą. Po rozpoczęciu roku szkolnego trzeba będzie opłacić ubezpieczenie dziecka, oraz uiścić opłatę na komitet rodzicielski. W ciągu roku szkolnego czekają nas jeszcze liczne składki okolicznościowe a także zakup biletów wstępu do teatru, kina i na koncert, na które nasze dziecko uda się z klasa w ramach zajęć szkolnych.

Studia prawnicze i aplikacja

Trudności związane z dostaniem się na aplikację po studiach prawniczych podniosły dyskusję o uwolnieniu niektórych zawodów, na które do tej pory była wydawana koncesja państwowa. Do tej pory aby zostać radcą prawnym, adwokatem albo sędzią nie wystarczą same studia. Potrzebna jest również praktyka i egzamin jaki przechodzi się podczas odbywania tak zwanej aplikacji prawnej. Jest to rodzaj płatnych praktyk lub stażu podczas którego kandydat do wykonywania zawodu poznaje praktyczne aspekty przyszłej pracy. Szkoli się także w procedurze postępowania, studiuje konkretne przypadki stosowania prawa. Jest to jak najbardziej uzasadnione w przypadku wykonywania tak odpowiedzialnego zawodu. Problem jednak polega na tym, że bardzo trudno znaleźć miejsce na aplikacjach,a kryteria przyjmowania na nie nie śą do końca jasne. Dlatego sprawa budzi wiele kontrowersji. Nie zmienia to jednak faktu, ze studia prawnicze pozostają jednymi z najbardziej popularnych, a uczelnie oferujące te kierunki są rok rocznie oblegane podczas rekrutacji. Aby dostać się na studia prawnicze, trzeba być dobrym znawcą historii, której znajomość jest sprawdzana podczas egzaminów wstępnych. Same studia także nie należą do najłatwiejszych. Ilość materiału do przyswojenia a także trudne egzaminy do przejścia sprawiają, ze są to bardzo wymagające studia. Trudno myśleć tutaj o pogodzeniu nauki z pracą, ponieważ ta pierwsza zabiera cały czas i energię studenta.

Gimnazjum – i co potem?

Jeżeli dana osoba ukończyła szkołę gimnazjalną może ona kontynuować swoją naukę poprzez rozpoczęcie kształcenia w szkole ponadgimnazjalnej. Nie jest to obowiązkowe, chyba że osoba ta nie ukończyła jeszcze osiemnastu lat. Znaczna większość absolwentów polskich gimnazjów składa swoje dokumenty do liceum ogólnokształcącego bądź profilowanego, jeżeli takie jest dostępne i jeżeli dany kandydat przejdzie pozytywnie wszystkie etapy rekrutacji. Pozostałe osoby kontynuują naukę w techników bądź w zasadniczej szkole zawodowej. Osoby po zasadniczej szkole zawodowej mogą kontynuować naukę w liceum dla dorosłych, , w przypadku absolwentów techników oraz liceów można iść do szkoły policealnej. Szkoła ponadgimnazjalna kończy się egzaminem maturalnym –jeżeli dana osoba uzyska świadectwo maturalne mogą ubiegać się o kontynuowanie nauki w szkole wyższej. Aby zostać przyjętym na naukę w liceum ogólnokształcącym należy uzyskać jak najlepsze wyniki na egzaminie gimnazjalnym, który odbywa się pod koniec trzeciej klasy w gimnazjum. Ponadto w ramach rekrutacji trzeba również zaprezentować się wysokim świadectwem gimnazjalnym. Przedmioty uczniów są takie same jak we wcześniejszych etapach rekrutacyjnych, jednak uczniowie muszą się uczyć również dodatkowego języka obcego nowożytnego, podstaw przedsiębiorczości oraz edukacji dla bezpieczeństwa (którą wcześniej nazywano przysposobieniem obronnym). Absolwenci liceum ogólnokształcącego posiadają średnie wykształcenie.

Eduteinment, czyli edukacja rozrywkowa

Połączenie angielskich słów „education” oraz „entertainment” tworzą neologizm, jakim jest pojęcie „eduteinment”. Polski odpowiednich tego słowa brzmi –edukacja rozrywkowa. Chodzi tutaj o edukację oraz wszystkie czynności które się na nią składają, ale wzbogacone w elementy rozrywkowe, które mają zrobić z samej edukacji zjawisko dużo bardziej atrakcyjne i interesujące. Czasami wprowadzanie rozrywki ma na celu skuteczne usunięcie samego przesłania edukacyjnego danego przedsięwzięcia. Dzięki temu osoby które nie są raczej zmotywowane do podejmowania działań mającym wzbogacić jego wiedzę mimo wszystko zaczynają się uczyć, ponieważ proces ten jest dużo przyjemniejszy oraz zabawniejszy. Ponadto zbudowana jest bardzo dobra relacja nauczyciela oraz jego uczniów. W tym wypadku szeroko pojmowane środki masowego przekazu są łącznikiem między instruktorem oraz słuchaczami. Wartości edukacyjne są ukryte w programie rozrywkowym bądź przedstawione w ich formie. Dobrym przykładem są teleturnieje, quizy lub innego rodzaju gry rywalizacyjne, w których głównym poruszanym tematem są zagadnienia z dziedziny konkretnej nauki. Można wykorzystywać również skutecznie poszczególne sceny z popularnych filmów i seriali, konkretne utwory muzyczne, gry komputerowe lub gry video, strony oraz portale internetowe, prezentacje multimedialne i tym podobne zjawiska, które w życiu codziennym słuchaczy służą przede wszystkim rozrywce i odprężeniu.

Papier czy umiejętności?

Praca nauczyciela jest bardzo istotna, jednak mimo niżu demograficznego wykwalifikowanych nauczycieli z odpowiednimi kwalifikacjami oraz predyspozycjami do wykonywania tego zawodu jest wciąż za mało. Oczywiście jest mnóstwo absolwentów różnego rodzaju kierunków nauczycielskich, jednak należy zwrócić uwagę na to, czego na uczelniach nie można nabyć, jak na przykład odporność na stres, podzielność uwagi ()na zachowanie oraz postępy wszystkich uczniów w klasie), umiejętność przekazywania wiedzy w sposób ciekawy dla odbiorców i tym podobne. Dlatego są osoby, które mimo nie posiadania wszystkich uprawnień mogą realizować się w tym zawodzie – chodzi tu o nauczycieli stażystów. Są to ludzie, którzy mają wszelkie kwalifikacje oraz możliwości do wykonywania tej pracy, ale nie posiadają stopnia awansu, jakim jest stanowisko nauczyciela. Od pierwszego dnia pracy w szkole nauczyciel posiada stopień nauczyciela stażysty, ale po trzech latach wykonywania tego zawodu ludzie, którzy posiadają bogaty dorobek naukowy awansują na stopień nauczyciela. Aby móc do tego dojść, w czasie swojej pracy w szkole należy zapoznać się z zasadami funkcjonowania placówki, jaką jest konkretna szkoła (chodzi przede wszystkim o dokumentację oraz stosowanie przepisów BHP), obserwować przebieg poszczególnych lekcji w różnych formach, które są prowadzone z uczniami w różnym wieku, prowadzić zajęcia z konkretnymi klasami pod okiem doświadczonego nauczyciela oraz doskonalić swoje umiejętności zawodowe.

Własna pomoc naukowa

Jeżeli uczeń lub student robi małe karteczki, na których są zawarte hasła bądź krótkie frazy dotyczące jednego zagadnienia, oznacza to, że człowiek ten uczy się za pomocą fiszek. Jest to pomoc naukowa, którą można sobie zrobić samemu, jednocześnie jest ona wyjątkowo skuteczna. Temat, który należy opanować do szkoły bądź na inne zajęcia napisany na kilku małych kartkach i powtarzany w tej formie w różnych, codziennych sytuacjach utrwala się dużo szybciej, niż kilkakrotne czytanie podręcznika bądź notatek z lekcji bądź wykładu. Z fiszek można się uczyć przed snem, w wannie, wycierając naczynia w kuchni bądź krojąc sałatkę, robiąc makijaż, jadąc środkami komunikacji miejskiej i tak dalej. Korzystanie z fiszek jest bez wątpienia systematycznym sposobem na naukę, ponadto uczeń sam ma swój wkład poprzez ich napisanie i wycięcie (zawsze przyjemniej i chętniej uczymy się z czegoś, co sami przygotowaliśmy). Na fiszkach może się znajdować dosłownie wszystko, co należy opanować: hasła, słówka z obcego języka, daty historyczne, pytania (z odpowiedziami z drugiej strony, aby móc samemu sprawdzić swój aktualny poziom wiedzy), definicje, tłumaczenia wzorów matematycznych lub słów z innego języka, objaśnienia konkretnego zagadnienia i tym podobne. Fiszki można dzielić na przegródki lub pudełka, na przykład „te które ma powtarzać codziennie”, „najważniejsze pojęcia”, „te do których mogę zaglądać w weekendy” i tym podobne.

Zainteresowanie biologią popłaca

Biologia to nauka zajmująca się organizmami. Zainteresuje ona zarówno miłośników fauny i flory jak i zainteresowanych zdrowiem i budową ciała ludzkiego. Od najwcześniejszych lat edukacji dzieci poznają zagadnienia związane z otaczająca ich przyrodą. Już w klasach pierwszych przedstawiane im zostają podstawy botaniki, zoologi czy mikrobiologii. W wyższych klasach wgłębienie się w zagadnienia biologii wymaga opanowania pewnych teorii chemicznych i fizycznych. Często bowiem te dziedziny nauki zazębiają się wzajemnie. Często mówi się o biofizyce i ekologii, jako kluczu do poznania otaczającej nas rzeczywistości. Uzdolnienia w dziedzinie biologii mogą u młodego człowieka procentować w postaci przyszłej kariery związanej z tą dziedziną wiedzy. I tu wachlarz możliwości jest doprawdy niewyczerpany. Uczeń zainteresowany badaniami biologicznymi może w przyszłości zostać lekarzem lub weterynarzem. Jeśli interesują go w szczególny sposób rośliny może sprawdzić się w przyszłości jako specjalista w dziedzinie upraw rolniczych. Mikrobiolog zajmuje się organizmami niewidocznymi gołym okiem, zupełnie tak jak robi to laborant. Mimo, ze badania przyrody mają tak długą tradycję jak nasza cywilizacja ciągle nie można uznać, ze wszystkie zjawiska dotyczące organizmów żywych zostały już poznane. Naukowcy w dziedzinie biologii wciąż mają wiele do odkrycia. Wszystko oczywiście w służbie ludzkości i innych istot żyjących na ziemi.

Informatyka we współczesnym świecie

Postęp komputeryzacji i informatyzacji naszego społeczeństwa jest faktem oczywistym. Należy dodać że procesy te nie mają charakteru zamkniętego i wciąż obserwowany jest dynamiczny ich rozwój. Trudno znaleźć dziedzinę życia, w której nie ma w tej chwili ingerencji cybernetycznej. Dlatego tak ważne jest oswajanie dzieci z rzeczywistością cyfrową on najmłodszych lat. Idąc z duchem czasu obowiązujący program ramowy w szkołach podstawowych zakłada naukę informatyki od pierwszej klasy. Dzieci przyswajają wiedzę dotyczącą budowy i funkcjonowania komputerów, a także wykonują początkowo proste ćwiczenia praktyczne w stosownym oprogramowaniu. Nauka informatyki kontynuowana jest przez gimnazjum, szkołę średnią, a także w trakcie studiów. Nie jesteśmy już dzisiaj bowiem w stanie oddzielić komputerów od życia. Informatyka zaliczana jest do nauk ścisłych i aby odnieść w niej sukces na pewno trzeba wykazywać pewne zdolności matematyczne. Uczniowie zainteresowani informatyką mogą wybrać studia na politechnice na wielu kierunkach związanych z rozwojem sieci, multimediami, projektowaniem i programowaniem. Ukończenie studiów informatycznych daje nieograniczone możliwości rozwoju przyszłej kariery zawodowej. Wiele międzynarodowych koncernów informatycznych z otwartymi ramionami czeka na zdolnych absolwentów. Nie trzeba dodawać, ze zawód informatyka jest obecnie jednym z najlepiej opłacanych wśród różnego rodzaju specjalistów.

Sztuka jako przedmiot nauczania

Tradycyjnie w polskich szkołach rozwijano talenty artystyczne dzieci w ramach dwóch przedmiotów: muzyka i plastyka. Obecnie obowiązujący ramowy plan nauczania zakłada nauczanie tych dwóch przedmiotów w ramach jednej lekcji pod nazwą sztuka. Wprowadzenie tego nowego przedmiotu zamiast dwóch, do których byliśmy przyzwyczajeni wzbudziło wiele kontrowersji zarówno wśród nauczycieli jak i uczniów. Pierwszy pojawił się problem odpowiednich kwalifikacji nauczyciela do nauczania tych tak odmiennych dziedzin sztuki, Przecież absolwent Akademii Muzycznej posiadający kwalifikacje pedagogiczne nie może zastąpić nauczyciela, który legitymuje się na przykład dyplomem Akademii sztuk Pięknych. Okazało się, że stworzenie tego nowego przedmiotu wymagało utworzenia nowych kierunków na uczelniach pedagogicznych, które przygotowywały by przyszłą kadrę nauczycielską do nauczania przedmiotu sztuka. Pojawienie się nowego przedmiotu ujawniło także niezadowolenie wśród uzdolnionej artystycznie młodzieży, która została pozbawiona dotychczasowego czasu na rozwijanie swoich umiejętności. Czy jeszcze kiedykolwiek będzie możliwy powrót do obu przedmiotów plastyki i muzyki? Wydaje się to raczej mało prawdopodobne, zważywszy na fakt, ze w szkołach działają liczne kółka zainteresowań, w trakcie których młodzież może ćwiczyć swoje artystyczne zapały. Szczególnie zdolni zaś mają do swojej dyspozycji państwowe szkoły muzyczne oraz specjalne klasy plastyczne wydzielone w ramach liceów.

Etyka czy religia w szkole

Teoretycznie mamy wybór, czy nasze dzieci będą w szkole uczęszczały na lekcję religii czy etyki. W praktyce jednak wygląda to trochę inaczej. Ponieważ znakomita większość uczniowskiej społeczności deklaruje chęć uczestniczenia w lekcjach religii, dyrekcja nie zatrudnia nauczyciela przedmiotu zwanego etyką. Jeżeli zatem dziecko zrezygnuje z zajęć religii, ten czas będzie musiało spędzić na świetlicy bądź w szkolnej bibliotece. A tymczasem oba te przedmioty mogą mieć istotny wpływ na rozwój młodego człowieka. Wiedza przekazywana przez katechetę bądź osobę duchowną rozbudza ciekawość dziecka, uczy go historii i etymologii wielu kulturowych faktów. Jeśli zatem poglądy nie pozwalają rodzicom na zapisanie dziecka na lekcję religii powinno ono otrzymywać taką samą porcję wiadomości tyle że wykładaną z punktu widzenia etyki. To bardzo ważne z punktu widzenia humanistycznych wartości przekazywanych dzieciom w szkołach. Religia i duchowość mają wielki wpływ na twórczość literacką, malarską i muzyczną na przełomie wieków. Dzieci poznają podczas lekcji języka polskiego, historii i sztuki dzieła inspirowane właśnie uczuciami religijnymi ich twórców. Ważne także pozostaje pytanie o rolę religii i etyki we współczesnym społeczeństwie. Nauczanie tych przedmiotów wzbudza w ucznia chęć refleksyjnej postawy wobec życia, analizowanie przypadków i wyciąganie moralnych lekcji z tego, co je spotyka.

Szkoły z oddziałami integracyjnymi

Powstające coraz liczniej szkoły z oddziałami integracyjnymi wpisuj,ą się w coraz bardziej rozpowszechniany nurt integracji osób niepełnosprawnych z resztą społeczeństwa. Pierwsze takie szkoły, a raczej klasy powstały w Polsce na początku lat dziewięćdziesiątych. Najczęściej klasy te są mniej liczne od zwykłych i liczą od piętnastu do dwudziestu uczniów. Kilku z nich posiada zazwyczaj orzeczenie z poradni o potrzebie specjalnej edukacji. Są tu dzieci z problemami słuchu, wzroku lun ruchowymi. Często cechuje je nadpobudliwość czy ADHD a także zaburzenia koncentracji. Większość dzieci powinna być jednak zdrowa, aby proporcje w klasie przypominały te występujące w społeczeństwie. W klasie integracyjnej pracuje dwóch nauczycieli. Są to nauczyciel przedmiotowy i wspomagający. Aby lekcja mogła być poprawnie przeprowadzona przez nauczyciela przedmiotowego nauczyciel wspomagający przez cały czas lekcji asystuje uczniom o specyficznych potrzebach edukacyjnych pomagając im w pełni uczestniczyć w zajęciach. Do pomocy dzieciom w szkole zostają także zatrudnieni liści specjaliści tacy jak logopeda, psycholog lub rehabilitant. Aby nauczanie w klasie integracyjnej przyniosło oczekiwane rezultaty potrzebna jest stała współpraca nauczycieli, rodziców i pozostałej kadry szkoły. Dla specjalnych potrzeb edukacyjnych uczniów sporządzane są indywidualne programy kształcenia, w których określa się etapy i cele do osiągnięcia.

Szkolnictwo specjalne w Polsce

Okazuje się, ze pewien procent dzieci w każdej populacji odbiega od przeciętnej posiadając specjalne potrzeby w procesie wychowawczym. Mają one najczęściej związek ze stanem zdrowia dziecka, choć wpływ mają także warunki środowiskowe w jakich się wychowuje. Obecnie na uczniów ze specjalnymi potrzebami czeka dobrze przygotowana kadra nauczycielska rekrutująca się spośród absolwentów pedagogiki specjalnej lub oligofrenopedagogiki zajmującej się osobami niepełnosprawnymi intelektualnie, surdopedagogiki przeznaczonej dla osób z wadami słuchu czy tyflopedagogiki służącej osobom z problemami wzroku. Specjalne działy pedagogiki zajmują się terapią osób niepełnosprawnych i procesami rewalidacji czyli usprawniania, usamodzielniania i przystosowywania ich do życia w społeczeństwie. Okazuje się, ze zajmuje się ona nie tylko tymi, którym trudno sprostać szkolnym wymaganiom, ale również tymi, którzy znacznie przewyższają rówieśników pod względem uzdolnień i talentów, a więc ludźmi wybitnie zdolnymi. Pedagogika korekcyjna dba o wyrównanie poziomu nauczania wśród różnych uczniów w klasie. Natomiast pedagogika resocjalizacyjna dba o młodocianych mających za sobą kłopoty z prawem. Coraz większy poziom integracji niepełnosprawnych osiągany jest dzięki coraz liczniejszym szkołom z oddziałami integracyjnymi, które przyjmują do tej samej klasy zarówno uczniów bez specjalnych potrzeb jak i niepełnosprawnych zapewniając i jednym i drugim wykwalifikowanych opiekunów podczas nauki.

Karta nauczyciela i jej specyfika

Nauczycieli zatrudnieni w państwowych szkołach najczęściej obowiązuje Karta Nauczyciela, która ma pierwszeństwo przed Kodeksem Pracy, co czyni tę sytuację wyjątkową na rynku pracy. Okazuje się, że w praktyce Kartą Nauczyciela objęci są pracownicy publicznych przedszkoli, szkół, zakładów kształcenia, zakładów poprawczych, schronisk dla nieletnich oraz rodzinnych ośrodków konsultacyjnych. Często nie chodzi tylko o kadrę nauczycielską, ale również o specjalistów logopedów lub bibliotekarzy. Karta Nauczyciela uprawnia objętych nią pracowników do siedemdziesięciu dziewięciu dni urlopu w roku, a także rocznego urlopu zdrowotnego. Jak w przypadku wielu grup zawodowych, także i nauczyciele posiadają zatem swoje przywileje, które niekiedy mogą budzić kontrowersje. Dlatego w naszym kraju co jakiś czas podnoszone są głosy o zniesienie Karty Nauczyciela. Szczególnie, ze obecnie część nauczycieli zatrudniana jest z jej pominięciem. Na przykład rezygnują z niej niepubliczne instytucje edukacyjne. Zatrudnieni w nich nauczyciele podlegają takim samym regulacjom prawnym jak inni pracownicy, na przykład administracyjni. Obowiązuje ich zatem Kodeks pracy tak jak większość pracowników w naszym kraju. Wiadomo, że zlikwidowanie prawa, które działa w Polsce od wielu lat nie jest proste. Poza tym jeśli jest ono zdecydowanie korzystne dla objętej nim grupy zawsze znajdą się żarliwi jego obrońcy w osobach samych nauczycieli jak i związkowców występujących w ich imieniu.

Gimnazja dawniej i dziś

Nazwa gimnazjum może wprowadzać w błąd ponieważ w różnych epokach i w różnych państwach określała nieraz bardzo odległe jednostki systemu oświaty. W Polsce przed wojną do gimnazjum uczęszczali uczniowie w wieku od dziesięciu do osiemnastu lat. Obecnie, od 1999 gimnazjum w naszym kraju to drugi stopień obowiązkowego kształcenia na poziomie podstawowym, a młodzież, która się w nim uczy ma od trzynastu do szesnastu lat. Nastolatki mają do przejścia trzy klasy na których zakończenie czeka ich jeszcze przeprowadzany jednocześnie w całej Polsce egzamin. Noty jakie osiągną gimnazjaliści na tym egzaminie mogą być decydujące w procesie rekrutacji do kolejnej szkoły. Jeśli celem nastolatka jest renomowane w regionie liceum raczej małe będą jego szanse jeśli na egzaminie osiągnie jedynie niezbędne minima. Etap gimnazjum jest jednym z najtrudniejszych w procesie edukacji. Młodzi ludzie wyrwani ze swoich środowisk klasowych spotykają się niekiedy z zupełnie obcym otoczeniem. Jeśli dodać do tego trudny wiek dojrzewania, w którym się znajdują czasami może powstać mieszanka wybuchowa. Niektórzy krytycy argumentują również że gimnazja ze względu na dość dużą podstawę programową przygotowują jedynie do zdania egzaminu końcowego, bez potrzebnego pogłębiania wiedzy i skupieniu się na rozwoju umiejętności ucznia. Tymczasem gimnazjum może stać się dla młodego człowieka szkołą życia, w której jeśli sobie poradzi będzie miał już tylko z górki.

Najtrudniejsze kierunki studiów

Istnieją kierunki studiów, które tradycyjnie uważane są za najtrudniejsze. Już dostanie się w szeregi ich studentów stanowi nie lada wyzwanie. Weźmy dla przykładu medycynę, gdzie na jedno miejsce przypada zazwyczaj od kilku do kilkunastu kandydatów. Poza tym obowiązujący egzamin wstępny jest maksymalnie wyśrubowany pod względem trudności. Jeśli kandydat na przyszłego lekarza przejdzie już gęste sito rekrutacji wcale nie może spocząć na laurach, gdyż to dopiero początek ciężkiej drogi. Duża porcja wiedzy do przyswojenia a także poziom trudności egzaminów zarówno w sesji zimowej jak i letniej będą rosły z roku na rok. Poza tym przyszłego medyka czeka seria praktyk w szpitalach, która ma pozwolić zbadać predyspozycje kandydata do zawodu. Trzeba dodać również, że czas trwania studiów medycznych jest dłuższy niż w przypadku innych kierunków i wynosi około sześć i pół roku. Ukończenie studiów nie daje jeszcze pełnych kwalifikacji do wykonywania zawodu. Potrzebne jest jeszcze odbycie co najmniej dwuletniego stażu zakończonego egzaminem, po którym otrzymuje się tytuł doktora. Tak wielki wysiłek włożony w studia może jednak przynieść profity w przyszłości. Oczywiście pod warunkiem, ze wybierze się najbardziej popularną specjalizację taką jak ginekologia lub stomatologia. Lekarze prowadzący prywatne praktyki ginekologiczne lub stomatologiczne to jeden z najlepiej opłacanych obecnie zawodów.

Jak wyjechać na studia

Obecnie nic nie stoi na przeszkodzie aby młodzi ludzie z Polski wyjeżdżali na studia na zagranicznych uczelniach. Wystarczy zdać maturę, być pełnoletnim i przejść pomyślnie procedurę rekrutacji. W procesie rekrutacji trzeba się wykazać znajomością języka angielskiego ponieważ większość międzynarodowych programów kierowanych do obcokrajowców jest wykładana w języku angielskim niezależnie od języka lokalnego. Następnie ważne jest udokumentowanie zainteresowania przedmiotem studiów. Komisja rekrutująca uczelni cenić będzie bardziej doświadczenie w danej dziedzinie, chociażby w postaci udziału w konkursach i innych imprezach branżowych niż piątki od góry do dołu świadectwa maturalnego. Aplikować na zagraniczną uczelnię uczniowie ostatnich klas liceów i techników mogą poprzez formularze on line, jakie uczelnie umieszczają na swoich stronach internetowych. Jeśli ktoś podejmie decyzję o studiowaniu w Wielkiej Brytanii musi aplikować w systemie UCAS, także dostępnym w internecie. Młodzi kandydaci na studentów zagranicznych mogą również skonsultować się z przedstawicielami uczelni w naszym kraju, lub z firmami rekrutującymi kandydatów w ich imieniu. Niektórzy obecni studenci uczelni przyjmują na siebie role ambasadorów uczelni we własnym kraju. Na przykład wchodząc na stronę jednej z duńskich uczelni możemy poznać sylwetkę jednego z ambasadorów na Polskę. Najczęściej podany jest kontaktowy adres mailowy pod którym student jest gotowy odpowiedzieć na pytania dotyczące studiów.

Plusy studiowania za granicą

Odkąd Polska jest członkiem Unii Europejskiej nasza młodzież może wybierać się na studia w innych państwach członkowskich na równych prawach. Kiedy zapytamy uczniów szkól średnich jakie są plusy studiowania za granicą w pierwszym miejscu wymieniają możliwość poznania nowych ludzi z różnych krajów oraz naukę języka obcego. Wielu z przyszłych maturzystów wymienia również aspekt dobrej zabawy, zwiedzania i poznawanie innych kultur. Dopiero po chwili refleksji usłyszymy, że studia za granicą dają szanse na lepszą przyszłość, że ułatwią zdobycie pracy po ich ukończeniu. O ile zdobycze towarzyskie i przygody zależą od osobistych predyspozycji przyszłego studenta a czasem od zwykłego szczęścia, o tyle oferta przygotowania przyszłej kariery zawodowej na zagranicznych uczelniach jest faktem. W porównaniu z zagranicznymi nasz system szkolnictwa wyższego w dużej mierze tkwi wciąż w bardzo teoretycznym podejściu do wykładanych przedmiotów. Natomiast uczelnie w krajach takich jak Wielka Brytania, Holandia czy Dania od dawna stawiają na praktykę i połączenie wiedzy z praktycznym jej wykorzystaniem. Często studenci mają tam okazję na współpracę z biznesem i przemysłem od pierwszych lat studiów. Pracują metoda projektów, a zadaniem domowym jest niejednokrotnie rozwiązywanie prawdziwych problemów z hal produkcyjnych albo biura managementu pobliskiego przedsiębiorstwa. Takie przygotowanie w czasie studiów to doskonały trening przed prawdziwą karierą zawodową.

Zajęcia dodatkowe w szkole

Najważniejszym obowiązkiem każdej szkoły podstawowej w Polsce jest przekazaniem uczniom wiedzy zgodnie z ramowym programem nauczania każdego z przedmiotów ustalonym przez Ministerstwo Edukacji Narodowej. Jednak dyrekcja szkoły ma również pewną dowolność w dysponowaniu pozostałym czasem pracy nauczycieli czyli tak zwanymi godzinami do dyspozycji dyrektora. Może uznać za stosowne spędzenie tych godzin na administrowaniu szkołą, bądź zlecić w tym czasie nauczycielom przeprowadzenie zajęć dodatkowych dla uczniów. Bardzo komfortową sytuacją jest przyznanie szkole dodatkowych godzin przez jednostkę administracji samorządowej lub terytorialnej, która ją prowadzi. Te dodatkowe fundusze mogą zostać spożytkowane na opłacenie pracy nauczycieli prowadzących zajęcia dodatkowe na przykład z drugiego nowożytnego języka obcego lub informatyki. Ostatnio budżet państwa zadbał o to by nauczanie języka angielskiego było prowadzone od pierwszej klasy szkoły podstawowej przekazując na ten cel pewne środki ze swojego budżetu. Wystarczy to na przeprowadzenie 2 godzin lekcji języka angielskiego tygodniowe we wszystkich klasach I – III. Pewne środki na przykład na zajęcia wyrównawcze lub dokształcające mogą pochodzić z funduszy europejskich. Ważne jest nie tyle skąd są finansowane ile jaka jest frekwencja uczniów na zajęciach. Bez niej raczej nie można mówić o dobrze zainwestowanych pieniądzach. A przecież środki publiczne mają służyć nam wszystkim.